Wchodząc w wiek dojrzewania, zaczynamy coraz krytyczniej patrzeć na środowisko nas otaczające, aż w pewnym momencie dochodzimy do wniosku, że wszystko co się wokół nas kręci jest głupie. Ja będąc właśnie w tym zaszczytnym wieku, pragnę podzielić się z moim światopoglądem "na nie". Otóż zjawisko, które w tym momencie pragnę skrytykować to coraz szybsze dojrzewanie dzieci w wieku 12, 13 lat, a raczej coraz szybsze myślenie o swojej dorosłości w przypadku tychże [...]

No właśnie.

Inteligencja, ta szeroko pojmowana jest niczym innym jak (moim zdaniem) zdonością przystosowawczą człowieka do społeczeństwa. Bo tak naprawdę nie liczy się czy uczysz się dobrze, źle czy nie uczysz się w ogóle. Nie liczy się jak dużo myślisz rozumujesz, czy jakie nauki preferujesz najbardziej. Liczy się w świecie to, do kogo sie przyczepisz, kto Cie lubi, czyim jesteś autorytetem i jak dobrze potrafisz komuś wejść w tyłek, najlepiej bez wazeliny.

Największą stratą, jaka dopadła mnie w ostatnim czasie był on. Ten, który pomaga niejednokrotnie ludziom, wszystkim bez wyjątku. Ten, który jest potrzebny większości ludzi, zarówno tym wykształconym jak i tym mniej. Potrzebny on jest każdej jednostce, która chce opisywać swoje myśli, która chce je z siebie wylać, on zawsze pomagał, zawsze był pod ręką. Sprawiał, iż świat stawał się lepszy, sprawiał, że świat się rozwijał. Pozwalał na nowe możliwości.

Czym jest wiara? Wiara jest czymś co pomaga, co daje szczęscie. Wiara nie jest oczywiście niczym szkodliwym, do czasu. Do czasu kiedy ma się do niej dystans i do kiedy jest dla nas czymś ważnym aczkolwiek nie jesteśmy zapatrzeni tylko i wyłącznie w Boga. Najczęściej jednak, ku utrapieniu wielu osób, najbardziej niszczącymi osobnikami są właśnie ci ludzie, którzy chodzą co niedzielę do kościoła i się z tym obnoszą.

Dzisiaj naszła mnie refleksja nad tym co wolno, a czego nie wolno robić kobietom oraz mężczyznom. Otóż jeśli kobieta jest nieuczesana, to nie dba o siebie, jeśli zaś mężczyzna, to oznacza, że idzie za modą. To samo z np. brudnymi, czy (o zgrozo!) za dużymi rozmiarami ubrań. Jeśli kobiecie się odbije (mówiąc językiem trafiającym do wszystkich - beknie) jest niekulturalna i nie umie się zachować, mężczyzna powie "przepraszam" i po sprawie.

W poszukiwaniu inspiracji postanowiłam obejrzeć wiadomości na witrynie Onetu. Znalazłam tam tylko Kaczory i ich kurczowe trzymanie się "koryta" Aguilere lubiąca się rozbierać i nowy wynalazek Amerykanów. Nic co mogłoby jakoś szczególnie wpłynąć na moje życie. Aż w końcu, gdy przyszedł wieczór odbyłam poważna rozmowę, która uświadomiła mi, jak wąznym tematem jest wyjazd za granicę. Nie jest to tylko spakowanie walizek i podróż w nieznane.

Nietolerancja jest zjawiskiem bardzo powszechnym, szczególnie w kręgach młodzieży, której każda cząstka uważa, że jest najmądrzejsza na świecie. Mamy do tego prawo, mamy prawo popełniać błędy młodości, ale.. No właśnie najważniejsze jest to "ale". Jeszcze bardziej częstym zjawiskiem jest nie dostrzeganie, kiedy kończy się granica nietolerancji, a zaczyna się drwienie, szyderczość i chamstwo.

Każdy z nas ma inne wyznaczniki sukcesu, inne działania i inne osiągnięcia są dla niego sukcesem. Sukcesem może być dobra ocena, dobre zarobki, zdrowe i mądre dzieci. Sukcesem może być również kupienie sobie wymarzonego samochodu, posiadanie wspaniałych przyjaciół, czy jakieś inne drobniejsze rzeczy. Kiedy ten upragniony sukces nie nadchodzi, kiedy nasze marzenia nie spełniają się, tracimy wiarę w siebie. Jako istoty ciagle rozwijające się dążymy do ideałów.

Czasem się zastanawiam, co bradziej paraliżuje człowieka i jego działania, niewiedza czy strach. Co mnie bardziej paraliżuje. I dochodzę do wniosku, że starch jest najbardziej niszczącą siłą ze wszystkich możliwych. Kimkolwiek bym nie była, cokolwiek bym nie mowiła i jakichkolwiek poglądów bym nie głosła, strach, który we mnie trwa, potrafi sprawić, iż komletnie wyzbędę się swojej własnej inwencji i zdania, by nie narazić się otoczeniu.

Kobiety na starość stają się opryskliwe, wredne, zakompleksione i niemiłe. Mało która z kobiet starzeje się z gracją. potrafi sie ubrać, potrafi się uśmiechnąć i nie narzeka na bolące stawy, i że jutro już umrze. Kobiecie od mniej więcej 40 roku życia, po prostu odbija. Związane jest to zapewne ze zbliżając się fazą przekwitania, nie pogodzeniem się z siwymi włosami, czy problemy z dorastającymi dziećmi.

Jaką instytucją jest szkoła? Otóż jak dla mnie jest to na pewno jak najmniej ucząca jednostka i z całą pewnością nie wychowawcza. Bynajmniej nie na tyle bym mogła powiedzieć, że czuję się jak w domu. W szkole uczę się rzeczywiście, ale nie tego co powinnam. Uczę się jak odpowiednio okłamać nauczyciela, by nie wpisał mi kapy. Uczę się jak walczyć z gronem pedagogicznym przedstawiając swoje racje, a jednocześnie wiedząc, że moje szanse na wygranie boju są minimalne.

Kontakty z rodzicami w bardzo znacznym stopniu nastrajajką nas do funkcjoniwania. Dzięki tym właśnie kontaktom rozwijamy się w dobrą bądź złą stronę, zachowujemy się tak a nie inaczej itd. Jednak nie w każdym przypadku rodzic potrafi sobie uzmysłowić co powinien robić, żeby poprawić atmosferę między dzieckiem a nim. To w głównej mierze, a bywa, że przede wszystkim od rodzicieli zależy jak wygląda relacja rodzic - dziecko.

Czym jest drętwa atmosfera? Czy jest ona stwarzana przez innych czy przez nas samych. Wczoraj dowiedziałam się, że na koncercie Myslovitz, który miał sie odbyć będzie drętwo. Nastawiona na te drętwe odczucia poszłam na koncert. Na koncercie była ta osoba, wg której miało być drętwo. I rzeczywiście dla niej mogło byc niefajnie. Gdy wszyscy dookoła się bawili, skakali śpiewali itd. ona stała i patrzyła. Bała się wjeść na zwykłą ławkę, bo wstyd.

Kontakty między mężczyzną a kobietą mogą przybierać najrozmaitsze kształty. Może to być przyjaźń, zwykła znajomość, miłość, związek, bądź też nienawiść. Kiedy dwoje ludzi rozstaje się, powstaje między nimi bariera nieporozumień. Bariera, którą albo potrafią przejść, albo której się poddają. Czasem jednak jedna ze stron, zazwyczaj ta bardziej urażona, zaczyna odczuwać potrzebę naskakiwania na drugą osobę.

Podczas najgorszych chwil w życiu, gdy nerwy nami, naszymi zachowaniami kierują, mówi się różne rzeczy, w różnych kategoriach, których czasem wcale nie chcemy mówić, które nie są zgodne z prawdą, są nieprzemyślane. Wtedy, w momencie ich wypowiadania, nam się wydaje, że mamy rację, że to każdy inny człowiek jest zły tylko nie ja. No, bo z jakiej racji ja mówię nieprawdę? Przecież wiem co mówię. A jednak. Nie zawsze jest tak jakbyśmy chcieli żeby było.

Każda istota ludzka, ma swoje sympatie i antypatie. Każdy ma prawo do akceptacji i tolerancji ludzi ze swojego otoczenia, takich jakich chce, takich, którzy najbardziej mu odpowiadają. Tylko jakim prawem, ktoś może oceniać drugą osobę. Nikt nie ma prawa do osądu osób, których nie zna, bądź, które sobie tego nie życzą. Jednak w realiach jest zupełnie inaczej. Oceniamy, ja też oceniam. Oceniamy ludzi po wyglądzie, bo sposobie bycia.

Patrząc na środowisko osobników, między którymi jest mi dane się obracać, żyć i funkcjonować we wszystkich możliwych aspektach, zastanawiam się czy jest w ogóle sens reprezentować jakiś poziom swoją osobą, gdyż stajesz się kimś dziwnym kiedy nie dostosujesz się do reszty. Co z tego, że ta reszta to dna moralne i intelektualne, uważające się za najwyższej rangi specjalistów w każdej dziedzinie zarówno nauki jak i życia.